KENANİZM NEDİR? 3-SİNSİ ALEVİ DÜŞMANLIĞI

12 Eylül rejimi  Atatürkçülüğü en çok eriten dönemdi. Görünüşte über Atatürkçüydü, her tarafa resimler asılıyor, büstler, heykeller yapılıyor, her konuşmada Atatürk^ten ya da Atatürk'e atfedilen bir kaç özdeyiş söyleniyordu. Tek kanal ve günde dört-beş saat yayın yapan devlet televizyonunda Atatürk'ün bir resmi, bir özdeyişi çıkar, spiker kız; Diyorki diye cünleye başlayıp, özdeyişi okurdu. Lafta, sözde, laikliğe çok vurgu yapılır, diğer yandan da Aleviler fişlenir, zorbalanırdı. Alevi köylerine yol yapılmaz, elektirik, su gitmez; cami yapılırdı. Tunceli ve Alevi yoğunluklu bazı büyük yerleşimlere imam hatip yapıldı. Bu 12 Eylül sonrasındaki iktidarlarda da devam etti.Rahmetli, Tayfun Talipoğlu bir programında köylüye soruyor?

-Alevi köylerine nasıl giderim? Köylünün cevabı:

-Asfaltı olmayan, toprak yollardan git, Alevi köylerine ulaşırsın. 

Genel anlamda durum buydu. Alevi nefretini 12 Eylül icat etmedi, 12 Eylül sinsi bir hale getirdi. Maraş-Çorum gibi katliamların sorumlularının çoğuna nihai bir ceza vermediği gibi, pek çoğuna hiç ceza vermedi. 12 Eylül sonrasında Maraş bilayetindeki Aleviler, göçe zorlandı. Özal ve sonrasında da bu Alevi düşmanlığı daha da evrimleşip, daha da sinsileşti. 12 Eylül'den sonra Sivas ve Gazi Mahallesi katliamları oldu. Bunların pek çok faili bulunamadı ve ya yargılanmadı. 12 Eylül rejiminin, din dersleri zorunluluğunu ve her okulda din öğretmeni bulundurma zorunluluğunu anayasaya koymasının temel amacı, Alevileri asimile etmek ya da toplum dışına atmaktı. Bunda seksenli ve doksanlı yıllar boyunca başarılı da oldu. Özellikle seksenli yıllarda din öğretmenleri, Alevilere saldırır ve bu sık sık da haberlere konu olurdu. Bazı din hocalarının, Alevi çocukları sınıf dışına çıkarıp, biz Sünni öğrencilerle özel şeyler konuşacağız demesi,  doksanların ortalarına kadar sıradan haberdi. O yıllara Alevilerin namazı ve orucuna kada takılmıştı ve herkes beş vakit namazında ve orucunda gerçek Alevilerden bahsediyordu. Kırım Tatarı Aleviler hariç, bu bahsedilen Aleviler, Sünni komşularının baskısında olan Alevilerdir. 1990'larda son kez başbakan ve ardından cumhurbaşkanı olan Süleyman Demirel, Kürtçülük ve Alevilik problemini ayırmaya karar verdi ve İzzettin Doğan'a Cem vakfı ve derneğini kurması destek verdi. Aleviliğin, Sibirya-Orta Asya kökleri keşfedildi.Kürt-Zaza Alevilerin, asşmşle olmuş Türkler olduğu iddia edildi.

Bu araya kendi fikrimi söyleyeyim. Alevi ya da Aleviliği biraz bilen biri, Dedem Kortkut kitabını (Çocuklar için seyreltilmiş, basitleştirilmiş baskılarını değil, orijinalini) okuduğundan Aleviliğin temel inançlarını Orta Asya-Sibirya'dan aldıklarını, Şii İslam'ın da bunun sadece boyası, örtüsü bile olmadığını anlar. Öte yandan Alevilik de, her inanç gibi çeşitli toplumlar arasında yayılmıştır. Sebataycıların ve Romanların Alevisi var da, Kürtlerin neden olmasın? Bütün bu baskı sistemleri, Alevilere sempati duyan bir kitle de çıktı. Hatta bazıları cenazesinin cemevinden kaldırılmasını falan vasiyet etti. Alevilik, tekke ve zaviyelerin kapanmasının üzerine, sağın, özellikle Ülkücülerin saldırıları sonucu Yahudiliğe benzedi, ırsi bir din oldu. Bıraksan Aleviliğe geçecek çok insan var. Hatta sığınma ve iltica taleplerinde en çok söylenen yalan, Aleviyim sözüymüş. Kürdüm derseniz Pqq vd benzeri örgütlerle ilişkili olmanız bekleniyor, Ermeniyim derseniz, Ermenistan'a iltica edin deniliyor; En iyi yalan Aleviyim demek. Bu yurt dışı, daha doğrusu Avrupa için geçerli. Asya-Afrika ülkelerinde Sünnicilik ve Şiicilik yüzünden; Amerika'da Fecöcüler yüzünden Aleviler çok da rahat değil. Avrupa'da da gurbetçiler arasında faşizm çok yaygın. Sosyal medayda gördüm, Kiel, Almanya'da Alevi mezarlarına boya atmışlar. Gurbette faşizmden ağlayıp, kendi içlerindeki azınlıklara düşmanlık ediyorlar. Türbanlılar, üniversitelere alınmadık, okullara alınmadık, ikna odaları kuruldu diye ağlıyorlar. 1978 yılının Aralık ayında Ülkücüler, Kahraman Maraş il genelinde, üç, beş yaşındaki çocukları bile katledip, sünnetsizlermiş bahanesine sığındı. 1980 yazında Çorum'da, Aleviler fırınlara atıldı. Aleviye sempati duyan Sünni olmak o kadar tehlikeli değildir. Alevilere düşmanlık sebebi olarak, solculuk bahane edilir. Oysa 1960 Milas katliamı sırasında bölgedeki Tahtacı Alevileri, hali hazırda Demokrat partiye oy veriyordu. MHP kurulmadan evvel Osman Bölükbaşı'nın başında olduğu CKMP (Cumhuriyetçi Köylü Millet Partsi), özellikle Ege'de Alevilere saldırmaya başlamıştı. Diğer yandan  ben doksanlı yıllarda ve iki binli yıllarda Ülkücü Alevi, daha doğrusu Alevi kökenli Ülkücülerle de tanıştım ve onlar da itilip, kakılıyordu. Çevreleri onlardan nefret ediyordu ve bence seçtikleri yoldan da dönemedikleri için pişmandı. Namaz ve oruca gelince, pek çok Sünni, kendide kılamz ve tutmaz ama gene de Alevilere düşmandır. Bir keresi ile biri bana şöyle demişti, bana daha erken. Yani kendisi için namazı kırk-ellili yaşların, yaşlılığın bir etkinliği olarak görüyor ama benim hemen başlamamı istiyordu.

Diğer bir karşı olunması gereken konu da Aleviler çok iyi lafı. Madem Aleviler çok iyi, benim niye etrafımda bu kadar sahtekar var. Bence biz Aleviler o kadar da iyi değiliz. Sünni milletine, özellikle sağcılara, bizi ne kadar kötü anlatıyorlarsa, Alevilerin biraz içinde kalan insanlar, Aleviler çok iyi demeye başlıyor. Sonra başları belaya gelince ama Aleviler çok iyiydi diyor. Biz de diğer insanlar gibiyiz, aramızda kötüler de var.  Sünni kadınların bir kısmı, özellikle muhafazakar çevrede yetişenlerin, Alevi toplumunu daha az erkek egemen sanıyor. Toplu etkinliklerde (cem, cenaze vesaire) hizmeti erkeklerin yapması da bunu etkiliyor belki. Alevilerin daha az erkek egemen gibi görünmelerinin bir sebebi de ezilen azınlık olmaları. Azınlık toplulukları, hayatta kalmak ve kültürünü korumak adına, kadınlara daha fazla yetki ve sorumluluk vermek zorundadır. Bir etnik grup ya da dinin üyesi olmak, kimseyi günahsız ya da suçsuz biri, sevgi böceği yapmaz. Öyle olsa, silah kullanmamın günah olduğu, kan akıtmanın bağışlanmadığı Ezidi toplumundan, Ded Hasan (Aslan Usoyan) gibi bir mafya lideri çıkmazdı.

Kenanizmin takipçisi Ulusalcı takımında da benzer tavırları görürüz. Görünüşte Alevilere ciddi sempatileri vardır, oysa sevmedikleri kişinin, Alevilik, Kürtlük olmak üzere (Kürtlük meselesini ayrıca yazacağım) etnik kökenlerini sayıyorlar.

Bu iki yüzlüğü, sosyal medayada algı için topluca hareket edenbve trol dediğimiz topluluklarda da görüyoruz. Kılıçdaroğlu, 13 yıl boyunca Sivas dahil hiç bir katliam anmasına katılmadığı gibi, kamuyuna mesaj da göndermedi. (Butlan kararı ile geri dönünce bu yılın 2 Temmuzunu hatırladı.) Butlandan sonra Kılıçdaroğlu'nu savunan troller, onun Aleviliğine vurgu yaptı. Oysa kendisi, kimlik siyaseti yapmayacağız diye Aleviliğini, Kürtlüğünü hiç ağzına almadı, halen de almıyor. Uzun yıllar Kılıçdaroğlu'nun Aleviliğine laf eden Akrtol tayfası, şimdi de Özgür Özel'in Selanik göçmenliğine laf ediyor. Osmanlı'nın Selanik vilayeti, bu günkü Yunanistan'ın Kuzeybatısının büyük bir bölgeydi. Oradan yüz binden fazla göçmen geldi. Tüm bu göçmenleri Sebataycı yapamazsınız. Özel ya da başka biri Sebataycı olsa bile bunu sorun yapmak da faşizmdir.

KİMSEYİ KUCAKLAYASIM YOK

 Doksanlı yılların, daha doğrusu iki binli yılları da içeren yetmez ama referandumu öncesinin sloganıydı. İnsanları İslamcılığa alıştırmak için de kullanılmaktaydı.

Bu kucaklama sözünü geçen gün okuduğum bir makaleyle gene hatırladım. Köşe yazarı hanım, AqP'nin alternatif baro ve oda açamaması ve benzeri bazı başarısızlıklarından heyecanlanmış ve bir şeyler karalamış. Sağcı kitlenin kucaklanmasından bahsediyor.

Kucaklayacaksa muhalefet partileri kucaklasın ben zaten devlet memuru olarak kucaklarındayım ve bir an önce emekli olup, onlardan uzaklaşacağım günleri bekliyorum. Zaten kucaklayacağız, iyiyiz diye tepemize  çıkmadılar mı? Ha, siyasi partiler, esnaf gibi; gelene yok diyemiyor bir türlü.

Yıllarım sağcıların, dincilerin arasında geçiyor. Müdürlerim ya ülkücü, ya tarikatçı, görünüşte çok iyi insanlar. Yüzlerine karşı bir şey ispat edemesiniz zira onlara göre harp, hiledir. Onların fikirlerine saygı gösterip, tartışmaya açmanız bile,  surda bir gedik açtık mukaddes mi mukaddes, ey kahpe rüzgar, ne yönden esersen diyerek, iyi niyetinizi zaafa çeviriyorlar.

Şimdilerde sağcılık çöküyor, adım adım çöküyor. 2002'de merkez sağ denen ucube çökmüştü. İyi parti veya iktidar partisinden çıkma diğer oluşumlarda buna deva olmayacak. Şu anki 40 yaş üstü kuşak, dinciliğin altın nesli. Arif Nihat Asya, Osman Yüksel Sergengeçti gibi yazarlar ellili, hatta kırklı yıllarda bekliyorlardı.  Beklenen nesil, beklenen adam geldi ve beklenmedik yoksulluk getirdi. Dolayısı ile yeni  nesil, eski neslin düşüncelerini anlamıyor. Gelecek umudu yok, giderek yoksullaşıyorlar ve bir ömür boyu beyni tütsülenmiş ebebeynlerini anlamıyor

İktidar  bloğu için işler gittikçe sarpa sarıyor ve patlama yakındır. Patlama derken GEZİYİ ANLAMAYIN. Gezi patlama DEĞİLDİ, gezi sadece sibobtan  gaz kaçışıydı. Pıst diye değil de,zart diye, biraz gür bir gaz kaçışıydı ve soldandı. Mevcut patlama sağdan olacak. Sağcı kitleler yoksulluğa katlanır ama umutsuzluğa kimse katlanamaz. Kuru ekmek yiyorlarsa aç değiller,  üniversiteler fuhuş yuvası gibi sözler, gençliği gerer.

Bu kitleler öyle ya da böyle solcu olacak. Şimdilik seçtiklerinin kendilerine yaptıklarına inanamıyorlar. Bu yağmayı yiyenler çoğalacak zannediyorlar, zira bu gazanın en önündeydiler. Yağmada en fazla payı beklerlerken, yağmalandıklarını görünce affallıyorlar. Üstelik eski Türkiye'nin TÜSİAD ve benzeri zenginleri, daha da zenginleşirken, bunlar yeni düzene destek verdikleri halde fakirleşiyor. Sonra ellerim kırılaydı da, oy vermeseydim diyorlar. İçimden bir çekiç alıp, tek tek ellerinin tarak kemiklerini kırmak geliyor.

İktidarı elde tutan dinamiklerin en büyüğü suç ortaklığı. Bu iktidar, sadece 18 yıllık icraatı ya da Milli Görüş-Milliyetçi Hareket-Aydınlık ve benzeri olarak değil, 1950'den beri egemen Türk sağı olarak yıkılacak. Sadece devletten ihale alıp, duran beşli çete değil; kamu mallarını yok pahasına alan ve şu günlerde bolca Atatürklü reklam yapan holdinglerde bundan kurtulamayacak. Daha sınavlarda hile yapan on binler, belki de yüz binler var. Onların da iktidarı destekleme sebebi, yargılanma korkusu. Devasa servet aktarılan tarikatları da unutmayalım.

Oysa o tarikatların en devlet destekli olanlar bile, yemek vermedikleri kuran okumalarına katılacak birilerini bulmakta zorlanıyor. Gelenler de yemekten sonra gidiyor, oysa daha kuran okuyacaktık.

İktidar, her şeyiyle bir Arap diktatörlüğü gibi başladı. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa, neoliberaller ve tarikatların yardımı ile iktidara geliş; devlet ihaleleri ve özelleştirmelerle servetine servet katan süper zenginler,  toplumda klutuplaşma ile başlayan mutlu yıllar. Derken Avrupa- Amerika ve tüm batı devletlerine heyheylenmeler, batı kamuoyunu yavaş yavaş karşına alma, Anerika'ya karşı Çin ve Rusya ile anlaşma ve yükselen muhalefet.

Siz bakmayın, seçim olsa da iktidardan gitmeyecekler denmesine, doksanlar da dincilerin iktidarına asker engel olur muhabbeti vardı. 

Şimdi ise içimde bir oh olsun duygusu var, iktidara oy verdik, başımıza bu mu gelecekti diyenlere, evet bu gelecekti diyorum. İktidar ne kadar zamanda düşer bilmiyorum ama uzadıkça yandaşların canı daha da yanacak, iktidarın içinden yeni yeni fetöler, Adnan Hocalar çıkacak. Ben kimsey, kucaklamıyorum, aklınız varsa, dağa fazla canınız acımadan dönün.

ERKEK EGEMEN TOPLUMLARDA BABA TRAVMALARI

Sosyoloji öğrenmenin faydası, bireysel sandığın promlemlerin önce toplumsal, sonra da evrensel olduğunu öğrenmektir. Toplumlar zaten pek çok açıdan birbirine benzerken, kitle iletişimi ve benzer kapitalist ekonomiler yüzünden iyice birbirine benzemeye başladılar. Kapitalizimden ya da coğrafi keşiflerden önce de insanlıkta pek çok benzerlikler vardı. Bir kere dünyada pek az kadın egemen toplum vardır. En büyükleri Endonezya'da yaşayan Minangkabaular. Müslüman olmalarına rağmen erkeklerin boşanma ve mülk edinme hakkı yok. Buna benzer pek az kadın egemen topluluk var. Diğer bir dünya genelinde ortak unsur da tek eşlilik, hemen her toplumda en yoğun evlilik, tek eşlilik. Diğer yandan bu tek eşliliğe rağmen, zengin ya da hali vakti yerinde erkeklerin çok eşliliği veya metres tutmaları da çok yaygın. Aslına pek çok toplumsal olgu, bu erkek egemenliğin yayılması ile de yayılmış. Bu yüzden dünya çaoında ciddi bir feminist sosyoloji akımı var. Pek çok kadın sosyolog, tomlumsal sorunlarda erkek egemenlik sorununu tartışıyor.

Erkek egemenliğin bu kadar yaygın olmasının temel nedeni, erkeklerin kas kuvveti ve pek çok işte bu kas kuvvetine ihtiyaçtır. Oysa makineleşme erkek egemenliği geçersiz hale getiriyor. Büyük savaşlardan sonra ağır işlerde kadınların da çalışabildiği görününce insanlık her yetkiyi erkeklere vermekten vazgeçti. Gene de erkekler bu egemenlikte direniyor, iktidar alanlarını kaybetmek istemiyor. Kadınlar da erkek koruyuculuğunu, erkeklerin dünyasınan faydalanmayı, her şey rağmen istiyor. Egemenliğini kaybeden erkeklerse, eskisi gibi koruyucu olmak istemiyor. Türkiye gibi ülkelerde erkekleri bu sözde ve giderek daha da sözde kalan erkekliğin bedelini, üstelik yer yer artarak ödemeye devam ediyor.

Erkek egemenlikte çocuklar da çok ezilir. Babalar çocuklardan başarı bekler. Çocuğun bakımıyla minimum ilgilidir. Pek çok baba, çocuğunun hangi sınıfına gitmez, veli toplantılarında pek çok kez sadece anneler görülür. Boşanmalarda çocuklar babasız kalır. Özellikle muhafazakar babalar, kadından -boşanınca, çocuktan da boşanmış gibi yapıyorlar. 17-25 Aralık 2013'den sonra muhafazakar kesimde boşanmalar, patlama yaptı; 15 Temmuzdan sonra da astronomik hale geldi ya da bir öğretmen olarak ben öyle gördüm. Buraya kendi babamla ilişkilerimi yazacaktım ama bir sosyolog olarak, olayı bireyselleştirmemek gerektiğini fark ettim. Gene de biraz anlatmam şart. Ben disleksi (yani dikkat eksikliği, hiperaktivite ve özel öğrenme güçlüğü) ve biraz da otistik (içe dönük) birey olarak hayatta hiç başarılı olamadım. Bana karşı hep sinirliydi Bendeki sorunu ilk defa ilkokul birinci sınıftayken fark etti. O zaman ilk okulun arkasında kepçe çalışıyor ve kalabalık bir topluluk da bu kepçeyi seyrediyordu, ben de onlarla seyrediyor, zili de duymuyordum. Öğretmenimiz de bu durumu umursamıyordu. Birinci sınıfın ilk haftalarında ben uzun süre derslere girmedim. O zamanlar orada bir su tulumbası vardı, onunla oynuyordum. Babam bunu öğrenci, önce bei dövdü, sonra tulumbadan su içirip, sınıfıma yolladı. Geçmişe bakınca, babamın benimle duygu bağını koparmıştı. Bana Jorandi deyip, duruyordu. Jorandi, dedemin lakabıydı ve bana denildiğine göre yas tutan, ağlayan demekmiş. Rahmetli dedem, fiziksel olarak bana benzemezdi, uzun boylu ve mavi gözlüydü; muhtamalen gençliğinde sarısşındı.Bana benzeyen tarafı, hiperaktivitesiydi. Üstelik yetim büyüdüğünden, poblemleri ile tek başına mücadele etmişti. Babası, yani büyük dedem, Koçgiri isyanında öldürülmüştü. Babasız büyüdüğü için sevecen bir baba olamamıştı ve babam, sürekli kendi babasının gaddarlıklarını anlatmaktan zevk duyuyor gibiydi. Babamla ilgili asıl kırılmam, sünnetimdi. Son derece geç bir yaşta, orta iki, yani yedinci sınıfın yaz tatilinde, bir gün ansızın oldu. Ankara dışında bir yerlerde kamyonuyla harfiyat işinde olması gereken babam, ansızın eve geldi ve beni alıp, emekli cerrah Vahap'un muayenesine götürdü. Bir kaç saat içinde iş bittiyse de yarası yaz sonuna kadar iyileşmedi. Kötü bir sünnetçiydi. Bana bir sünnet düğünü yapmadığı gibi, ailem ve akrabalarım, bir oyuncak ve ya benzeri bir avuntu bile vermedi, akrabalar ve mahalleden de bir hediye gelmedi. Babam yaz bitene kadar eve uğradıysa da, bana bir geçmiş olsun bile demedi. Sevilmeyen evlat olduğumu orada hissettim. Çocukluğum ve gençliğime dair her ayrıntıyı anlatmayayım, Murathan Mungan'ın dediği gibi, örselenmiş bir çocukluk, işte benim hikayem. Orta üç, yani sekizinci sınıfla, lide bir yani dokuzuncu sınıfta kaldım. Bu süreçlerde okuldan aurıldım ve bana beklemeye kaldın dediler. İlkinde bir saatçide, ikincisinde de benden yirmi yaş kadar büyük kuzenimin otomobil-kamyon sattıpı dükkanda çalıştım. Saatçi çok zoru, bana iş öğretmendiği gibi beni dövüyordu, onun babama şikayet etmeyi düşünüyordum ama o beni babama şikayet etti. Bütün bunlara bir de çevrenin benimle uğraşması da vardı. Gene de ben, bir şekilde 1993 yılında liseden mezun oldum. O yıl Ülkü ocağına takıldığım yıldı aynı zamanda. Bunu ailem de öğrendi ve evin içinde dışlanma dönemim başladı. Zaten politik konularla uğraşmaktan, pek de ders çalışmamıştım, ailem Ankara dışını yasaklayınca, sınavı da kazanamadım. O yıl babam beni tekrar dershaneye göndermedi, bir kaç ayrı işte çalıştım. Babam beni bir de sürücü kursuna yazdırdı. Kurstan sonra azarlayıp, linçledi ve bir daha direksiyonu elime vermedi. O yıl sınava girmem için askerliği tecil ettirmem gerekiyordu. O zamanlar askerlik şubesi Bahçelievler'deydi ama işlemler için aynı gün Dışkapı'daki Mevki hastanesine (askeri hastane) gitmemiz gerekliydi. İşleri arabayla kovalıyorduk, o gün iki ya da üç kere gidip, geldiğimizi hatırlıyorum. Bir ara babam, arabada bana döndü ve şöyle dedi:

-Sinan, sen ne bu sınavı kazanırsın, ne de bu okulu okursun. Ümit kalacağına, emek kalsın, dedi. Ben ertesi yıl, babam dahil bana inanmayanlara inat, hem üniversite sınav puanımı az da olsa arttırdım, hem de sınavı kazandım; dört senede mezun olup, öğretmen atandım. Buna rağmen babamın alaycı, zorbalayıcı tavırları değişmedi. Hatta kırk yaşımdan sonra araba kullanma konusunda gene beni aşağıladı.

Oysa hayat, bana olduğu kadar babama karşı da acımasızdı. Ben disleksi, hatta biraz otistiksem, o da alzeimer oldu. Hastalık yavaş yavaş ilerledi. Üzerine kalp sorunları zaten eskiden beri vardı. Yaşlandıkça ticari girişimleri de başarısız oldu, ortağı tarafından dolandırıldı. Yaşlandıkça ve hastalandıkça etrafındaki insanlar azaldı. O ise benimle konuşmak istiyordu. Bense artık onunla bağımı fazlasıyla koparmıştım. Benimle konuşmak istedikçe, nasılsın diye sordukça; bu sefer ben eskileri ortaya attım, Nasıl diye sorduğunda, okuldan gözüm mor döndüğümde, sen böyle nazik çocuksun, dayak ye ye gel demesini hatırlattım. Bana sünnet için bir hediye bile almayıp, kuzenlerimin düğünü için koşuşturmasını, kuzenlerime araba sürmeyi öğretip, bana kavşağa girerken biraz geç fren yaptığım için  o.ç diğe bağırmasını ev daha nice şeyleri hatırlattım. 

Bütün bu süreçte babama karşı tek tavrım, onuna sohbet etmeyi red etmekti. Annemle beraber, bakımını ve ihtiyaçlarını hiç ihmal etmedim, daha doğrusu etmedik. Konuşma ve kas becerileri giderek geriledi. Sonunda şubatın sonlarına doğru öldü ve ben babamla küs gittim.

Baba olmak kolay, babalık yapmak zordur. Erkek egemenliğine, babalık konumunuza çok güvenerek, ilgisizlik, horgörü yapmakve genç insanı ezmek, öğüt verme bahanesiyle herkesin önünde aşağılamk falan; bunlar kolay işler. Yirmi sekiz yılda ço çeşitli okullarda çalıştım. İlk yüzde birden, son yüzde bire kadar. Bir kaç güne kadar da emekli oluyorum Bu süreçte çocuklarda ve gençlerde yüzde doksan beş oranında baba travması gördüm. Ben de onlardan farklı değildim.

BLOGUMUN ONUNCU YILI

Yıllarca yazar olma, yazarak geçinme hayaliyle yaşadım ve halen yaşıyorum. Yıllarca yazdıklarımı yayımlatmanın yollarını aradım. Bir sürü yarışmaya ayzdıklarımı gönderdim. En son Kırıkkale'deyken Altın Kitaplar Yayınevinimn yarışmasına gönderdim. Yazdıklarını on yedi adet çoğaltıp, sunu dısyalarına koymuştum, dolayısı ile masfar etmiştim. Yarışmada iade hakkı da vardı ve yazdıklarımın iadesini istedim, onlar da kargo masrafları bana ait olmak üzere göndermişler. (Hatta neden sevk ırsaliyesi kesmediniz diye vergisel sorunlar yaşadılar.) Yazdıklarım elime geçtiğinde ise, hiç okunmadıklarını, dosyalarından bile çıkarmadıklarını ve hatta belki de koliyi bile açmadıklarını anlamamdı. Bundan bir kaç yıl sonra, Eğitim Sen'in Kırıkkale şubesinin, çocuk hikaye yarışmasına bir şeyler gönderim, kopyaların iadesini istedim, sonuç aynıydı.Kitabımı kendi paramla basmam da fiyaskoydu, tanıtım olmayınca elde kalıyordu. En nihayetinde 2016 Temmuz başlarında blogumu yazmaya başladım. 12 Temmuz 2016 tarihinde ilk yazımı yayımladım. Amacım kendimi tatmindi, halen de öyle.

Okur sayım yavaş yavaş arttı ve dalgalı bir hal aldı. Genelde yükselme eğitiminde oldu. Geçen ay günde üç binleri görüyordu bu ay önce beş yüzlere, sonra üç yüzlere falan düştü. Sosyal medya paylaşımlarımla artıyor biraz vesaire. Haziran ayındaki yükselişten biraz umut etmiştim, adense reklamlarını açar, biraz para kazanırım diye. (Halen  cevap geçmedi.) Gene de biraz umutlu, öye yandan ikilemdeyim. Para kazanmak istiyorum ama ünlü olmak istemiyorum. Toplumu etkilemek için ünlü olmaya gerekli olmadığını keşfettim. Blogumdaki yazılar, halkı etkliyordu. Konfor alanı kelimesi benim icadım mesela, o yazı da öyle çok fazla okunmadı ama o deyim hızla yayıldı.  Bu olaydan sonra bir karar aldım, bu blogun sahibi olduğumu yakınlarıma söylemeyecektim. (Akrabalarım başta olmak üzere çoğu da bilmiyor zaten). (Ekşicilerin sandıklarının aksine, bundan ve bu blogda yazdıklarımdan bir kuruş bile kazanmadı.)Anladım ki pek çok kavram ve tartışma, benim bu pek de okunmayan bloğumdan çıktı. Okurların pek çoğu, belki de farkında bile olmadan, kendi fikri olarak sahiplendi. Düşündüm ve böylesinin daha iyi olduğuna karar verdim. Böyle olunca bana saldıramıyorlardı, çünkü ben yoktum. İmzam vardı ama bu çağda ünüm olmadığım için, beni de yok sayıyorlari yazdıklarımı  da akıllarına kazıyorlardı. Bu yazma sürecimde insanların, fikirlerle değil, kişilerle savaştığını anladım. Youtuber olsaydım ya da akademisyen olsaydım, biraz ünlü olsaydım, beni yerin yedi kat dibine sokarlardı. Benim yüksek lisans ve doktoram yok. Temel amacı yerel esnafa para kazandırmak olan bir taşra üniversitesinden mezun, sıradan bir felsefe öğretmeniyim. Yakında da emekli olacağım. Öğretmenlik hayatım da öyle çok başarılarla dolu geçmedi.

Gene de söyleyecek sözlerim vardı ve halen var. Benden önce ücretli öğretmenlikten bahseden bir medya yazarı yoktu. Türkiye'de ne kadar çok ücretli öğretmen olduğundan, pek çoğunun alanıyla ilgili olmamasından, bazılarının iki yıllık yüksek okul mezunu olmasından, ilk ben bahsettim. Muhalefete muhalefet etmekten de ben bahsettim. Azınlık içinde azınlık kavramım da,  azınlığın azınlığına döndü. Sonuçta şöhrete ihtiyacım yok. Bir şekilde geçindiğime, aç, açıkta olmadığıma göre paraya da çok ihtiyacım yok. Daha çok parayı isterim ama bunu okuyucularımdan ya da reklamdan almak istemem.  Okurlarımdan istepim, sadece yorum. Diğer yandan istatisliklere bakıyorum, hepiniz mi VPN falan kullanıyorsunuz. A.B.D, Almanya falan anlarım da, Vietnam, Endonezya, Hong Kong'dan bu kadar çok okuyan nasıl oluyor. Bali adasına tatile giderken, bloguma mı bakıyorsunuz?

OYDAN DAHA KITMETLİ ŞEYİ KAYBETMEK

 

1999 yerel seçimlerinde bir hafta önce Isparta merkezdeydim ve ilçeye evime dönmüştüm. İl merkezinde garip bir gerginlik ve sessizlik vardı. Orası Demirel'in baba ocağı, ana vatanıydı. Merkez sağ erimekte ise de Isparta il merkezini gene DYP alırdı, öyle değil mi?

Oysa il merkezinde kulak misafirliğim dahi MHP'nin orayı alabileceğini söylüyordu. Bunu ilçede anlattığımda, Aybatılı (Mehmet Aybatılı, o zamanki belediye başkanı) gene kazanır dediler. Seçim gecesi ise yaşanan tam bir şoktu. Elli yıldır ülkeyi yöneten, darbelere ve darbe denemelerine rağmen geri dönen merkez sağ, ilk üçte bile değildi. 1995 seçimlerinde ağır yaralanan merkez sağ, 1999'da öldü, 2002'de gömüldü. Sonra da bazıları ara ara diriltmeye çalıştı. İki de bir Tansu Çiller siyasete geri dönecek haberi yapıldı.

Merkez sağın çöküşü daha seksenlerde başlamıştı. Sadece %3 oyu olan MHP'nin, Tarsus, Barfa gibi büyük ilçelerin belediye başkanlıklarını kazanması,  %5 civarı oy alan Refah partisini yoğun ilgi bunların işaretiydi.

Gene de DYP ve ANAP, taşradaki gücünden bir şey kaybetmiyordu. Doğuda aşiret ağaları ve taşrada çarıklı eşrafın demirbaşları onlardan yanaydı. DYP, İstanbul'da beşinci partiydi ama ne gam? Isparta'da daima birinci partiyd.

Zaten partilerin iktidar yürüyüşleri, İstanbul'u almakla başlar, çöküşleri de İstanbul'u kaybetmekle başlar. DSP bile İstanbul, Bayrampaşa ilçesini kazanarak o kısa iktidar yoluna girdi.

Diğer yandan MHP, 2002'de düştüğü 1995'de  %10'luk  barajı ucu ucuna geçmiş, 1999'da da baraj altında kalmıştı. MHP ise 2002'de baraj altındaydı. Bu iki parti, bunca oy kaybından dolayı neden ölmedi de, merkez sağ öldü?

Çünkü MHP ile CHP oy kaybetse de, ideolojilerini kaybetmedi. Bu yüzden kaybettikleri oyları geri kazandılar. Oysa DYP ve ANAP, ideolojilerini kaybetmişlerdi. Tansu Çiller, doğru dürüst Türkçe bile konuşamayarak, Jet Sky ve benzeri skandallar ve ardından o meşhur Levent Kırca skecine konu olarak ideolojiyi bitirmişti. ANAP, Mesut  Yılmaz, araya reklam almalı konuşma tarzı, sekiz yıllık eğitime destekle ideolojisini bitirmişti. Demirel, türbanlılar Suudi Arabistan'a gitsin diye ideolojiyi bitirdi.

Şu günlerde de Cumhur ittifakı ideolojisini bitiriyor. Osman Öcalan'ı TRT'te çıkarak, esnaf batarken lebaled dolu kongreler yaparak ve  o kadar İslamcılık ve Türkçülüğün üzerine Uygurlara randevu bile vermeyerek, Türkçülük ve İslamcılık  ideolojilerini bitiriyorlar.

Son olara Türkçülük demişken, Maraş katliamını yapan örgütün adı ETKO (Esir Türkleri Kurtarma Ordusu) idi. Bir avuç Alevi'yi, devlet güçlerinin de desteği ile katlederek esir Türkler kurtulmuyor. 1978'de Türkiye'yi Sovyetler Birliği ile savaşa sokmak için çabalayanlar, Çin'le ilişkiler bozulacak diye uykusuz kalıyor.

SÜPERMEN-ŞİİR

 

SÜPERMEN

Sen, pelerini ütülü, taytı kolalı Süpermen.

Uçuyorsun, süpersin, vurdun mu deviriyor, baktın mı yakıyor

Üfledin mi soğutuyor, baktın mı yakıyor, üşüyor ve koşuyorsun.

Gene de özün olan kripton taşından korkuyorsun

 

Sen, üç bin kızanınla Çamlıbel’e otağını kuran

Sırması kaftanlı, çevresi oyalı Köroğlu

Bolu beyinin koynundan kız kaçırırsın

Ama delikli demirden korkarsın

 

Ve diğerleri;

Dolar milyarderi Batman, bileğinden ağ atan Örümcek Adam,

Taş Adam, Su adam, şu adam, bu adam, o adam…

Kraliçesinin hizmetinde James Bond

Devlete sırtını yaslamış özel harekat,

Dağda gerillalık yapanlar,

Yasaları tanımayan mafya

Yasaları ortaya koyan devlet

Çok süpersiniz.

 

Oysa bizim ne devletimiz var, ne devleti tanımazlığımız

Uçmuyoruz, kaçmıyoruz, hatta yurda geri dönüyoruz

Öyle süper güçlerimiz yok, görünmez adam değiliz

Dağda kalaşnikoflarımız yok, bir filintamız,

Bir balyemez topumuz bile yok

Ne bileğimiz Ali’nin bileği,

Ne kılıcımız Zülfikar, ne atımız düldül

Ne atımız, babasının, oğlum Ruşen Ali,

Bu at ölürse Bolu beyi ile davamız mahşere kalsın

Dediği kırat yok,

Bin odalı saraylarımız, sırça köşklerimiz yok

Vuruluyoruz, öldürülüyoruz, bombalanıyoruz

Neden tutuklandığımızı bile bilmeden

Gizli tanıklar sayesinde hapislerde çürüyoruz

Diplomalarımız, tapularımız,

Helal kazançlı birikimlerimiz

Bir yerlerde işe girme, iş yapma imkânlarımız

Bunların elinde

En kötüsü de hakkımızda çıkan

Hiç bir şekilde doğrulanamasa

Asla yalanlanmayan dedikodular

Ve her an kılıcını çekecek

Koynumuzda uyuyan yılanlar

 

Bütün bunlara rağmen mücadeledeyiz

Düştükten sonra daha güçlü kalkıyoruz

Bu yüzden sizden daha süperiz.

 

 

NİYAZİ AKINCIOĞLU-KÖROĞLU

 Şarkını ezbere biledursunlar

Adına el pençe divan dursunlar

Kepengler namınla insin her akşam

Beni Sarmaz oldun artık

bütün bütün unutursam

affet Köroğlu

Asrımızda niceler var:

Kan damlamasa kaleminden şairin

Yazılmadık kalacaktır şarkısı

ve türküsü yakılmadık.

Halbuki onlar,

Bir şarkılık,bir türkülük de olsa

Daha Köroğlu'dur Köroğlu'ndan.

Asrımızda

Geçip yardan, anadan,

Dönüp bir yol arkasına bakmadan,

Niceler var;

Yürür dağlar gibi,dağda;

Savrulur yangın gibi rüzgarda;

Gider yolda, ulam ulam,

Akar suda, oluk oluk.

Kan gider gözlerinden,

kan gider dizlerinden.

Bakar melul,han kapılarından;

Düşer toprağa ümitlim.

İşte böyle Körığlu;

Kuşlarına hükmettiğin dalların

Ardıcındna yaplılır katranın daniskası

Ardıç katranından karadır

çingene kızın gözleri;

Çingene kızın gözlerinden

insanoğlunun dünyası.

Fakar seyri malum bizce tarihin,

malum ve mutlak;

Yarın aydın, yarın güzel,

yarın bizim olacak.

Ve sen insan, ve sen cesur,

ve sen kahraman;

Ve bihaber fırıncıdan, tezgahtardan,kasaptan,

Tankarından, toplarından dünyanın.

Sen kaftanı sırmalı,

Sen çevresi oyalı,

Delikli demirden korkan Köroğlu!

Yirminci asrın göbeğinde biz,

Daha merd, daha insan,

daha cesuruz;

Ve hala yaşıyoruz.